Biegel, Claudia – Rusteloze Benen

BIegel, Claudia - Rusteloze Benen

Biegel, Claudia – Rusteloze benen

De kaft van deze roman is rood met geel gevlekt. Het doet mij aan herfst bladeren denken.
in grote witte letters ‘Rusteloze Benen’ en de naam van de schrijfster.

De kaft valt wel op.

Rosalie heeft een rustig, kabbelend leventje, getrouwd met Wim, moeder van rustige puberzoon Patrick, die bezig is om woonruimte te vinden om op zich zelf te gaan wonen, net als elke student. Qua inkomen heeft ze geen klagen, Wim werkt aan de universiteit en is bezig om te promoveren.
Ze hoeft dus niet te werken en stort zich dan ook vol overgave op vrijwilligerswerk, want stil zitten, nee, dat kan ze niet.

Het vrijwilligerswerk dat ze doet is administratie en gesprekken voeren bij een asielzoekerscentrum.

Als op een dag een van ‘haar’ pupillen, Joseph te horen krijgt dat hij uitgeprocedeerd is en het land moet verlaten, neemt ze hem illegaal in huis.
Want een homo-jongen terugsturen in de wetenschap dat hij bij aankomst gemarteld zal worden, nee, dat kan ze niet.

Tijdens het lezen van het boek, moet je af en toe goed nadenken, sommige hoofdstukken gaan ineens over de jeugd van Rosalie, die grotendeels is opgevoed door haar oma en later in een begeleid wonen huis heeft gewoond, omdat haar eigen moeder niet voor har kon zorgen. Eerder andersom, Rosalie zorgt grotendeels voor haar moeder, ze is een zogenoemd KOPP-kind.

Deze overgangen gaan abrupt, wat minder prettig is.

Gaande weg het boek wordt wel duidelijk wat de ‘flashbacks’ met het heden te maken hebben. Rosalie gaat ‘ officieel’ een week naar Canada om uit te zoeken of Joseph daar asiel kan aanvragen, maar ondertussen zit ze ergens in een pension in de Achterhoek.
Waarom liegt ze?
En wat doet ze bij de Hospice waar ze eerder heeft gewerkt als verpleegkundige?

Een boek dat een kijkje geeft in de psyche van een volwassen mens dat zelf geen normale jeugd heeft gehad door een psychische stoornis van een ouder. Wat natuurlijk niet impliceert dat alle KOPP kinderen later een stoornis ontwikkelen!

Een leuk, vlot geschreven boek, met een toch nog verrassend einde.

Wat mij persoonlijk stoorde waren de expliciete seksscenes.
Het lijkt wel een ‘hype’ op het moment. Alsof je als schrijver niet meer meetelt als er geen seks in je boek voorkomt.
Jammer, dat haalt de beoordeling echt naar beneden met een hele punt.
De titel van het boek wordt wel in het boek uitgelegd.

2** voor deze leuke, vlot geschreven psychologische roman.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s